پژوهش‌های روان‌شناسی، نورولوژی و فیزیولوژی نشان داده‌اند که تأثیر صدا بسیار فراتر از گوش است و بر تمام سیستم ادراکی انسان، به‌ویژه بینایی، تمرکز و قدرت تصمیم‌گیری اثر می‌گذارد.

ویدئوهای کوتاه اگرچه می‌توانند سرگرم‌کننده و آموزنده باشند، اما مصرف بی‌رویه آنها واقعاً قدرت تمرکز و سلامت ذهنی را تهدید می‌کند.

هدف روان‌شناسی حذف کامل رنج نیست؛ بلکه کمک به تاب آوری و درک آن، مدیریت آن و تبدیل آن به فرصتی برای رشد فردی است.

بزرگی می‌گفت: «اگر می‌خواهید اصیل‌بودن و واقعی‌بودن ادعاهای یک انسانِ به‌ظاهر موجه و مثبت را دریابید، ببینید در روزهای بحران و فشار چه می‌کند؟ آیا عزت‌نفس و خصايل نیک و پسندیده‌ی خود را از دست می‌دهد یا برعکس، اصالت خود را به‌شکلی شفاف‌تر حفظ می‌کند.»

کودکان باید حقیقت را بدانند، اما نه به‌گونه‌ای که باعث شوک یا ترس بیش از حد شود. برای شروع باید لحظه‌ای آرام، بدون شلوغی و بدون عجله انتخاب کرد.

یک روان‌پزشک و درمان‌گر اعتیاد گفت: بی‌تعارف بارها گفته‌ام مخدر گل در ایران از تمام مواد دیگر مخرب‌تر است، اما به این معنا نیست که بگویم دیگر موادمخدر، اثرات مخربی ندارد.

غر زدن نه‌تنها رفتار دیگران را تغییر نمی‌دهد، بلکه مقاومت ایجاد می‌کند؛ در حالی‌که قدردانی و حمایت مؤثرترین راه برای ایجاد تغییرات پایدار است.

شهامت هیجانی یعنی اینکه انسان بتواند احساسات خود را بپذیرد، آن‌ها را بشناسد، مدیریت کند و در مسیر ارزش‌ها و اهدافش از آن‌ها استفاده کند، بدون اینکه توسط آن‌ها کنترل شود.

تاب‌آوری از آسمان نمی‌افتد و هدیه ناگهانی نیست؛ آرام‌آرام در جریان رفتارهای ساده روزمره شکل می‌گیرد.

تحقیقات روان‌شناسی جدید پرده از یک تاکتیک پنهان برمی‌دارد: در جامعه‌ای که “اخلاق نیک” و “حمایت از ضعیفان” ارزش‌های بالایی محسوب می‌شوند، افرادی با شخصیت سه‌گانه تاریک، به جای زورگویی آشکار، روشی زیرکانه‌تر را در پیش گرفته‌اند. آن‌ها یاد گرفته‌اند که چگونه رنج‌های شخصی خود را به یک کارت امتیازی اخلاقی تبدیل کنند.