دکتر مهوش معاذی نژاد معتقد است عشق یک تجربه گسترده و چندبعدی است که فقط به ازدواج محدود نمی‌شود. عشق واقعی با احترام، درک، صبر و توجه به دیگران شکل می‌گیرد و می‌تواند در انواع مختلف از رمانتیک تا خانوادگی، دوستانه، به خود، به جهان و انسان‌ها، معنوی، به هنر، فکری و محیط زیست زندگی انسان را غنی‌تر و شادتر کند.

در این مقاله با فرآیند تصمیم‌گیری در مغز انسان جدید آشنا شوید. بررسی علمی و روان‌شناسی نقش قشر پیش‌پیشانی، آمیگدالا، هیپوکامپ و هوش هیجانی برای تصمیم‌گیری آگاهانه و متعادل.

به گفته «شیوا دولت آبادی» روانشناس، هرچه آگاه‌تر باشیم، بر رفتار و هیجانات خود مسلط‌تر خواهیم بود. این آگاهی، قدرت ما برای مبارزه با خشونت و زندگی آگاهانه است، بدون آنکه تسلیم دستورالعمل‌های ساده و بی‌معنا شویم.

برای داشتن زندگی مشترک موفق، لازم است زوج‌ها به شکل فعال روی تقویت ارتباطات و هم‌سویی باورها کار کنند. یکی از راهکارهای موثر، گفت‌وگوهای منظم و صادقانه است.

صمیمیت به ما امکان تجربه عشق، درک و ارتباط می‌دهد، در حالی که استقلال یکپارچگی هویت و رشد شخصی را حفظ می‌کند.

تستوسترون هورمون اصلی مردانه است که تأثیر زیادی بر متابولیسم و دمای بدن دارد.هرچه سطح تستوسترون بالاتر باشد، بدن گرمای بیشتری تولید می‌کند.

دکتری روانشناسی تربیتی گفت: شکاف نسلی یک پدیده عمیق است که فراتر از اختلاف‌نظر در سلیقه‌های روزمره قرار می‌گیرد. این شکاف نشان‌دهنده تضاد بنیادی در ارزش‌ها و نگرش‌های اساسی بین نسل‌های مختلف (معمولاً والدین و فرزندان) است.

به گفته یک روانشناس بالینی توصیه‌های غیرعلمی روانشناسی در فضای مجازی افراد را دچار ناکامی، خشم، پرخاشگری و افسردگی می‌کند و نسخه واحدی که در اینستاگرام برای همه اختلالات روان پیچیده می‌شود، آسیب‌زاست.

در دنیای پرشتاب و رقابتی امروز، سازمان‌ها بیش از هر زمان دیگری به سرمایه انسانی خود وابسته‌اند. کیفیت عملکرد کارکنان نه ‌تنها به توانایی‌ها و مهارت‌های حرفه‌ای آنان بستگی دارد، بلکه به میزان سلامت روانی و رضایت روانشناختی‌شان نیز گره خورده است. بااین‌حال، در بسیاری از محیط‌های کاری پدیده‌ای پنهان اما اثرگذار وجود دارد که مانع بروز مشکلات و نیازهای روانی کارکنان می‌شود: «فرهنگ سکوت سازمانی». این فرهنگ زمانی شکل می‌گیرد که افراد به دلایل مختلف ازجمله ترس از برچسب خوردن، نگرانی از پیامدهای شغلی، یا بی‌اعتمادی به مدیریت از بیان دغدغه‌ها و مسائل روانی خودداری می‌کنند. سکوت سازمانی صرفا به معنای نگفتن مشکلات کاری یا انتقادات مدیریتی نیست بلکه در سطحی عمیق‌تر شامل انکار یا سرکوب مشکلات روانی و هیجانی در فضای کار نیز می‌شود. کارمندی که از اضطراب، فرسودگی یا افسردگی رنج می‌برد، در محیطی که سکوت ارزش تلقی می‌‌شود، ممکن است ترجیح دهد درد خود را پنهان کند تا مبادا ضعیف یا ناکارآمد به نظر برسد. این خودداری از بیان، پیامدهای سنگینی برای فرد و سازمان به دنبال دارد: افزایش سطح استرس، تداوم افسردگی‌های پنهان، کاهش بهره‌وری و در نهایت فرسایش سرمایه انسانی. از منظر روانشناسی سازمانی، نادیده‌گرفتن نیازهای روانی کارکنان و بازتولید فرهنگ سکوت، سازمان را به چرخه‌ای معیوب می‌کشاند: افراد ساکت می‌مانند، مشکلات روانی انباشته می‌شود، کارایی کاهش می‌یابد، و مدیریت برای مقابله با این افت عملکرد، فشار بیشتری وارد می‌کند. در چنین چرخه‌ای، سکوت نه نشانه‌ی رضایت، بلکه نماد بی‌صدایی اجباری و شکننده است.

برای تقویت تفکر عمیق باید یاد بگیریم که در روز زمانی را به سکوت و آرامش اختصاص دهیم.