به اطلاع جامعه روان‌شناسی و مشاوره می‌رسد؛ انجمن روان‌شناسی آمریکا - APA، هیچ‌گونه نمایندگی رسمی در ایران ندارد و هرگونه ادعا در این خصوص فاقد اعتبار است.

هر رفتار اجتماعی در حضور دیگران معنا پیدا می‌کند. وقتی فرد وارد یک موقعیت اجتماعی می‌شود، به‌صورت آگاهانه یا ناآگاهانه تلاش می‌کند تصویری قابل قبول، محترم یا مطلوب از خود بسازد.

روانپزشک و دانشیار پژوهشگاه ابن‌سینا با اشاره به روندهای اخیر طلاق در ایران گفت: تحقیقات ما نشان می‌دهد که وجود فرزند به‌ویژه در سال‌های ابتدایی زندگی مشترک یک عامل مهم در تقویت انسجام زوجین است. برخلاف برخی تصورها، فرزندآوری نه‌تنها بار روانی اضافه نمی‌کند، بلکه در بسیاری از موارد باعث تقویت پیوند عاطفی و افزایش احساس مسئولیت مشترک می‌شود.

شهامت اخلاقی یعنی توانایی انجام دادن کار درست، حتی زمانی که این کار سخت، پرهزینه، تنهاکننده یا برخلاف منافع شخصی باشد.

تعهد یعنی «مسئولانه ایستادن پای آنچه آگاهانه انتخاب کرده‌ایم»؛ مفهومی کلیدی که پایه اعتماد، پایداری روابط و پیشرفت فردی و اجتماعی را شکل می‌دهد.

عفت حیدری فرهنگ یار تاب آوری ایران براین باور است متغیرهای روانشناختی شب یلدا و ابعاد فرهنگی آن نشان می‌دهد که این آیین فراتر از خوردن انار و هندوانه یا فال حافظ است و لایه‌های عمیقی از معنا، هویت، امنیت روانی و پیوند اجتماعی را در خود جای داده است.

فشارهای روانی و استرس‌های روزمره گاها تا حدی پیش می‌روند که ذهن دیگر توان مقابله با آن‌ها را نخواهد داشت. این لحظه بحرانی که به عنوان فروپاشی روانی شناخته می‌شود، افراد را از ابعاد مختلف از جمله عاطفی، ذهنی و حتی جسمی به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. با وجود ترسناک بودن مسائل مربوط به فروپاشی روانی، با شناخت دقیق آن و اتخاذ راهکارهای مناسب مثل کمک گرفتن از بهترین روانشناس ایران، می‌توان از آن عبور کرد و به تعادل روانی بازگشت. به همین دلیل، در ادامه قصد داریم به بررسی علل، نشانه‌ها و راه‌های پیشگیری از فروپاشی روانی بپردازیم و راهکارهایی برای بازسازی و حفظ سلامت روان ارائه دهیم تا بدین شکل به افرادی که با چنین مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند، کمک کرده باشیم.

دکتر منیر بیگلربیگی روانشناس و مشاور زناشویی بر این باور است رشد شخصی پیش از رابطه شامل خودشناسی، سلامت روان، عزت نفس، مهارت‌های ارتباطی و استقلال فردی است.

نیاز به تایید شدن از سوی دیگران، تجربه‌ای آشنا و تقریبا همگانی است تجربه‌ای که از نخستین لحظات زندگی آغاز می‌شود و تا پیچیده‌ترین روابط بزرگسالی ادامه می‌یابد.

احترام به مرزهای کودک به این معناست که والدین و اطرافیان، حریم شخصی جسمی، عاطفی و روانی کودک را به رسمیت بشناسند و به احساسات، خواسته‌ها و «نه گفتن» او احترام بگذارند. یعنی کودک حق دارد تصمیم بگیرد چه زمانی لمس شود، چه کسی را در آغوش بگیرد، درباره چه موضوعی صحبت کند و چه چیزی او را ناراحت یا معذب می‌کند.