سلامت روان

زندگی در شرایط پرتنش و ناپایدار می‌تواند ذهن و بدن را به‌طور مداوم در حالت هشدار نگه دارد. فشارهای اقتصادی، اخبار نگران‌کننده، ناامنی‌های شغلی و روابط پرچالش باعث می‌شوند اضطراب به‌تدریج به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود. در چنین وضعیتی، افکار منفی تکرارشونده، بی‌قراری، اختلال خواب و خستگی ذهنی طبیعی به نظر می‌رسند، اما اگر نادیده گرفته شوند می‌توانند کیفیت زندگی، تصمیم‌گیری و حتی سلامت جسم را تحت تأثیر قرار دهند. مدیریت استرس و اضطراب یک انتخاب لوکس نیست، بلکه یک ضرورت برای حفظ تعادل روانی است. یادگیری مکث کردن، تنظیم تنفس، محدود کردن مواجهه با اخبار، صحبت کردن درباره احساسات و توجه به نیازهای بدن از ساده‌ترین اما مؤثرترین راه‌ها هستند. وقتی استرس را آگاهانه مدیریت می‌کنیم، به خودمان فرصت می‌دهیم به‌جای واکنش‌های شتاب‌زده، پاسخ‌های سالم‌تری به شرایط بدهیم و کنترل بیشتری بر زندگی‌مان احساس کنیم؛ کنترلی که حتی در سخت‌ترین شرایط، منبع آرامش درونی خواهد بود.

ترومای نسلی (Generational Trauma) به انتقال آسیب‌های روانی و احساسی از نسلی به نسل دیگر اطلاق می‌شود. گاهی ما زخم‌هایی را حمل می‌کنیم که مال خودمان نیستند., زخم‌هایی که از نسل‌های قبل منتقل شده‌اند؛ از والدینی که ندانسته رنج را به جای

رئیس جمهور در حکمی علیرضا آقایوسفی را به ریاست سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره جمهوری اسلامی ایران منصوب کرد.

سیستم ایمنی، در دوران التهاب و استرس، نیازمند مراقبت و پشتیبانی هوشمندانه است. با ترکیب خواب کافی، تغذیه سالم، ورزش معتدل، مدیریت استرس و توجه به سلامت روده، می‌توان قدرت دفاعی بدن را به‌طور چشمگیر افزایش داد.

اضطراب بخشی طبیعی و حتی ضروری از زندگی انسان است، اما زمانی که از حد بهینه عبور کند و موجب اختلال در عملکرد فرد شود، می‌تواند سلامت روان و جسم را به طور جدی تحت تاثیر قرار دهد.

جلسه امتحان همیشه لحظه‌ای پرتنش است؛ جایی که حتی دانش‌آموزانی با آمادگی کامل ناگهان احساس می‌کنند ذهنشان از کار می‌افتد. دکتر نصیره مقدم‌فر، روانشناس کودک و نوجوان و روان‌درمانگر، در گفت‌وگو با ما توضیح می‌دهد که چرا این اتفاق می‌افتد و چه فرآیندهایی در مغز رخ می‌دهد.

«اندازه ۱۰ خانواده باید انرژی صرف شود تا یک کودک اتیسم مدیریت شود»

شب برای بسیاری از ما زمان آرامش نیست زمان هجوم است. هجوم فکرها، ترس‌های بی‌نام، مرور بی ‌پایان گفتگوها، شکست‌ها و آینده‌های نامعلوم. در طول روز، ذهن ما درگیر بقاست: کار، ترافیک، پیام‌ها، وظایف، نقش‌ها. اما شب که می‌رسد و صداها کم می‌شوند، ذهن ناگهان بیدار می‌شود. انگار تازه فرصت پیدا کرده حرف بزند. اضطراب آخر شب، برخلاف تصور رایج الزاما اختلال اضطرابی نیست اغلب واکنشی است به زیست روزانه‌ای که مجال فکر کردن نمی‌دهد. در روانشناسی، شب زمانی است که دفاع‌ها ضعیف‌تر می‌شوند مکانیزم‌هایی که در روز، با عقلانی‌سازی، حواس‌ پرتی یا فعالیت افراطی، اضطراب را سرکوب می‌کنند. از منظر جامعه ‌شناسی، شب بازتابی است از ساختارهای فرساینده‌ی زندگی مدرن: ناامنی اقتصادی، فشار نقش‌ها، تنهایی شهری و بی‌ثباتی آینده. این اضطراب خاموش، نه فریاد می‌زند و نه حمله‌ی پانیک می‌آورد بلکه آرام، خزنده و فرساینده است. در این مقاله می‌کوشیم اضطراب شبانه را نه صرفا به ‌عنوان یک پدیده‌ی فردی، بلکه به‌ مثابه نشانه‌ای اجتماعی-روانی بررسی کنیم جایی که روان فردی و شرایط اجتماعی به هم گره می‌خورند. شهروندی که شب‌ها می‌ترسد، فقط از تاریکی نمی‌ترسد از فردا، از ناتوانی، از جا ماندن، از دیده نشدن و از فروپاشی‌های بی‌صدا می‌ترسد.

سوگ کودک زخمی است عمیق که نه تنها قلب والدین را می‌شکند بلکه روان آنان را نیز درگیر می‌کند؛ تجربه‌ای جهانی که در فرهنگ ما بیشتر با سکوت و سرکوب احساسات همراه می‌شود. این گزارش با هدف روشن کردن ابعاد روانشناختی داغ فرزند و اهمیت همدلی و همراهی اطرافیان، به گفت‌وگوی تخصصی با شیرین امین، روانشناس و مشاور خانواده در کرمان پرداخته است تا نشان دهد چگونه می‌توان با پذیرش هیجانات و حمایت درست، والدین داغدار را در مسیر بازگشت به زندگی یاری کرد.

مطالعه یک ابزار روان‌شناختی قدرتمند است. این ابزار شناخت را تقویت می‌کند. هیجان را تنظیم می‌کند. هویت را شکل می‌دهد. انسانی که در حال یادگیری است، زندگی را پویا و معنادار تجربه می‌کند. این پویایی و امید، پایه و بستر اصلی شکل‌گیری تاب‌آوری انسان است